Over mij

“Paul Heuts”, kopt de voorpagina van deze blog. “Paul Heuts”, staat er als auteur bij elk stuk. Heel leuk allemaal, maar wie is hij nu eigenlijk? Paul Heuts, dat ben ik. Lord Paul Heuts, om precies te zijn (dat verklaart die fascinatie voor whisky misschien?). De blonde jongen met de telefoon van de voorpagina. 21 jaar, geboren in Eindhoven, vervolgens verhuisd naar het bronsgroen eikenhout, naar Weert. Ondertussen woon ik, na mijn afstudeerstage, in Amsterdam.

Voor mij was de journalistiek helemaal geen vanzelfsprekende richting. Ik besloot pas twee dagen voor de inschrijfdeadline dat ik deze kant op wilde. Mijn ouders hielpen me bij die keuze door me te wijzen op mijn brede interesse, en na meer dan vier jaar FHJ, ben ik het helemaal met ze eens.

Die brede interesse heeft me binnen mijn opleiding vaak vooruit geholpen. Daarnaast lijk ik een gave te hebben voor het vinden van opvallende verhalen, vooral in mijn favoriete stad, Amsterdam. Plaats me hier, laat me even rondwandelen en er gebeurt gegarandeerd iets opvallends voor mijn neus. Je moet het alleen zien op te merken. Deze opleiding heeft mij verder geholpen om die verhalen vorm te leren geven.

Over Amsterdam gesproken, ongeveer een jaar geleden verliet ik het Weerter nest om me te vestigen in onze hoofdstad, oorspronkelijk voor mijn afstudeerstage bij National Geographic. Het beviel me hier wel, ik besloot te blijven en ik wil hier doorstuderen. Ik denk dat ik richting Neerlandistiek ga, op dit moment. Maar evenals met de keuze voor journalistiek, is nog niets zeker tot het moment dat ik niet meer terug kan.

Dit ben ik, op pad in het Rijksmuseum, 14-02-2014. Wat een groentje was ik toen, vind je niet?

Het overlijden van mijn vader, tijdens mijn stage bij het Eindhovens Dagblad in het tweede jaar, heeft grote impact gehad op mijn studievoortgang. Bijna een jaar lang haalde ik geen enkel project in één keer en mijn motivatie was vrijwel nihil. Maar verandering van spijs doet eten: mijn minor Global Development Issues bracht me terug op het juiste pad.

De minor verliep vlekkeloos, evenals alle projecten van het vierde jaar daarna. Als klap op de vuurpijl kwam het hoogste doel uit dat ik tijdens mijn studie, samen met mijn vader voor mezelf zette: een stage bij NatGeo. Met mijn vader in herinnering kan ik zeggen dat dat mijn grootste trots is van mijn opleiding.


Mijn ouders en ik, op de propedeuse-uitreiking in 2013.